Propolis je smolasta tvar kojom se pčele koriste za gradnju i dezinfekciju košnice . Njegov hemijski sastav vrlo je kompleksan. Najčešće se sastoji od 30 posto voska, 55 posto biljnih smola i balzama, 10 posto esencijalnih ulja i 5 posto peludi te biološki aktivnih supstancija poput flavonoida, terpena, pinocembrina, galangina, ferulinske i kofeinske kiseline, estera kofeinske kiseline te cimetne kiseline i cimetnog alkohola . Upotreba propolisa počela je još prije dvije hiljade godina . I tada, kao i danas, ima široku primjenu u medicini, narodnoj medicini i biokozmetici, najprije zahvaljujući mnogobrojnim djelovanjima, kao što su antiseptičko, anestetičko, adstrigentno, protuupalno, antibiotsko, antioksidirajuće, protugljivično, protuvirusno i protutumorsko. Rane studije pokazuju da upotreba otopine za ispiranje usne šupljine na bazi propolisa može smanjiti stvaranje plakova, smanjiti broj bakterija u usnoj šupljini, ublažiti zubobolju kao i upalu desni (periodontitis), te može biti koristan za zatvaranje nakon operativnog zahvata na kanalu korijena zuba, kao i u cijeljenju rana.
Važno je istaknuti da je propolis poznat i prema alergijskom potencijalu. Propolis rijetko uzrokuje nuspojave i one se uglavnom javljaju kod osoba koje su alergične na ubode pčela. Tako je kod njih zabilježena pojava bolne osjetljivosti usne šupljine nakon oralne primjene propolisa.Njegovi najjači alergeni su esteri kafeične/ kofeinske kiseline. Učestalost alergijskih reakcija na propolis u populaciji iznosi od 1,2% do 6,55%. Propolis može djelovati kao kontaktni ili zrakom prenošeni alergen. Zubne paste, žvakaće gume, oralni antiseptici te mnogi drugi proizvodi za oralnu higijenu koji sadržavaju propolis mogu prouzročiti intra- i perioralne lezije . Ne zna se točno koliko je oralnih alergijskih reakcija uzrokovao propolis. Komercijalni preparati propolisa često sadržavaju mnogo alkohola, što također može uzrokovati lezije oralne sluznice.
